Tijdens mijn studie in de jaren ’80 las ik ‘Silent Spring’ van Rachel Carson, uit 1962(!) en voor mij nog steeds één van de meest indrukwekkende en angstaanjagende boeken over de manieren waarop de mens, en dan vooral de Westerse mens, de wereld in ijzingwekkend tempo aan het verpesten is. Niks homo sapiens sapiens (eerder debilis debilis). Dat er b.v. toen al op de Zuidpool DDT aangetroffen werd in het onderhuidse vet van pinguïns.
Een paar jaar terug kocht ik ‘Not on the label, what really goes into the food on your plate’ van Felicity Lawrence. Wederom een schokkend boek, ditmaal over de manier waarop ons dagelijks voedsel geproduceerd, getransporteerd, verwerkt, verkocht en geconsumeerd wordt, waarbij en passant kwetsbare ecosystemen voor altijd worden vernietigd, zoals b.v. mangrove bossen in Azië voor de garnalenteelt, zeeën worden leeggevist en boeren en landarbeiders over de hele wereld worden uitgebuit anno de 21e eeuw.
De klap op de vuurpijl was toen ik in september terugvloog van Chicago naar Amsterdam en ze de documentaire van Al Gore, 'An Inconvienent Truth', lieten zien. In een vliegtuig! Dan word je wel even heel erg geconfronteerd met je eigen, onduurzame gedrag.
Maar hoe duurzaam ben ik zelf eigenlijk, zowel zakelijk als privé? Ik loop al meer dan 15 jaar aan anderen de verkondigen dat het duurzamer moet, maar hoe scoor ik zelf? Als ik nu m'n gewone lampen vervang door spaarlampen voorkom ik dan dat ik in 2030 in Bennekom aan Zee woon? En als ik nu zou overschakelen op biologisch, is dat dan een garantie dat mijn kinderen later ook nog kunnen genieten van deze mooie planeet?
Of te wel: welkom op Bart's weblog. Ik beschouw mezelf als een gemiddeld mens met een vrouw en 2 kinderen, in een gewoon dorp met een redelijk doorsnee leven. Ik ben zeker geen milieu-fundamentalist, maar ik maak me wel steeds meer zorgen over de manier waarop wij met deze planeet (de enige die we hebben om van de leven) omgaan. Welke rekening krijgen we straks gepresenteerd en wie moet die betalen? Zijn we niet bezig de toekomst van onze kinderen te stelen?
Het komende jaar wil ik via deze blog zo eerlijk mogelijk verslag doen van mijn pogingen om woorden om te zetten in daden en te proberen zo duurzaam mogelijk te leven, maar dan zonder al teveel te willen inleveren op gemak en comfort. Kan dat, kost dat of moet het roer drastischer om?
(Be)leef het mee en reageer
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Blogs: